niedziela, 27 stycznia 2013

31.♥


- Gotowa? – spytał w moją stronę z uroczym uśmiechem.
- Gotowa na co? – odrzekłam ze zdziwieniem.
- Chcę spełnić moją starą obietnicę. – dodał.
- A konkretniej? – spytałam ponownie, uśmiechając na widok jego uroczej twarzy.
- Obiecałem ci dalsze zwiedzanie Londynu, czyż nie? – powiedział podając mi dłoń.
- Ale teraz? – spytałam z zakłopotaniem.
- Tak, mi nie odmówisz. – dodał splatając nasze palce.
- Znasz moją słabość do ciebie. – odrzekłam przytulają się do niego. Jego ciepłe usta złożyły delikatny pocałunek na moim czole. Zarzuciłam na siebie lekką, brązową kurtkę. Oparta o ścianę czekałam, aż Harry wybłaga kluczyki od samochodu od Destiny. Ich śmiechy było słychać nawet na korytarzu. W końcu pojawił się brzęcząc nimi i obracając na kółku wokół palców.
- Jedziemy. – powiedział entuzjastycznie chwytając moją dłoń.
- Udało ci się pożyczyć od Destiny jej kochanego przyjaciela, jak?
- Wiesz, ma się ten urok osobisty. Nikt mi się nie oprze. – powiedział dumnie otwierając drzwi od samochodu. Zaśmiałam się i oparłam głowę o oparcie siedzenia, wyczekując, aż loczek zajmie miejsce kierowcy. Spotkałam się z jego boskim uśmiechem. Obdarowując go szybkim całusem zapięłam pasy.
- Więc gdzie jedziemy? – spytałam z uśmiechem obserwując znaną mi już okolicę.
-  Zobaczysz. – odrzekł ze swoim boskim uśmiechem. Dalej jechaliśmy w ciszy zagłuszanej jedynie muzyką sączącą się z radia. Czarne taksówki, czerwone autobusy i czerwone butki telefoniczne dodawały uroku Londynowi. Były to jego symbole, bez których nie było by tego „londyńskiego” charakteru. Zbliżaliśmy się do centrum Londynu, gdzie nie obyło się bez tłumu ludzi. Muzyka ucichła, a ja zorientowałam się, że samochód zajął miejsce na pobliskim parkingu. Skierowałam wzrok na Harry’ego, który nie przestawał się uśmiechać.
- Idziemy? – spytałam nie czekając na odpowiedź loczka, otwierając drzwi. Poczułam jego ciepłą dłoń łączącą się z moją. Założył swoje czarne okulary i obdarował jednym z jego najpiękniejszych uśmiechów. Moim oczom ukazał się w całej okazałości słynny Big Ben. Zachwycona podziwiałam każdy szczegół budowli. Zegar wydał swój charakterystyczny gong wyznaczają godzinę trzecią. Oczywiście nie obeszłoby się bez sąsiadującego obok cudownego zegara, budynku parlamentu. Uśmiechnięci ludzie przechodzili obok nas, robili zdjęcia i podziwiali cudowność miasta. Rozradowana ujęłam w obiektyw mojego telefonu budynki, upamiętniając je w telefonie. Jednak przed dalszym zwiedzaniem zapragnęłam kolejnego zdjęcia, lecz tym razem wspaniałe chwile uwiecznione miały być z wspaniałą osobą, na co przystaną z szerokim uśmiechem. Ukazując kochane przez wszystkich dołeczki. Po drugiej stronie ulicy znajdowała się katedra z dużą rozetą i pięknie zdobionymi wejściami. Loczek w formie mojego przewodnika zaszczycał mnie wiadomościami. Powoli zbliżaliśmy się do płynącej nieopodal, rozległej Tamizy. Na jej powierzchni unosiły się małe, białe łódeczki. Harry pociągnął mnie w stronę brzegi.
- Co robisz? – spytałam rozbawiona, gdy zaczął rozglądać się na wszystkie strony, wymachując przy okazji swoimi bujnymi lokami.
- Zaraz zobaczysz. – odparł ujmując ponownie moją dłoń i kierując się w boczną stronę. Już po chwili znaleźliśmy się obok jednej z cumujących na brzegiem łódek. Po rozmowie ze starszym już właścicielem, wspięliśmy się na pokład łodzi, która delikatnie się kołysała. Usiadłam na przodzie i rozkoszowałam się wiatrem, który delikatnie powiewał. Po chwili dołączył do mnie Harry, obejmując mnie ramieniem. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym. Śmiejąc się odkrywaliśmy nowe kształty chmur na niebie, dłonią delikatnie sunęłam po powierzchni wody, zupełnie jak wczoraj nad jeziorem. Słońce wyłoniło się z poza obłoków, delikatnie rozświetlając rzekę oraz miasto. Powoli dopłynęliśmy z powrotem do brzegu. Jednak jak by się mogło zdawać, to nie koniec wrażeń. Wróciliśmy na aleję prowadzącą do kolejnych atrakcji. Następnym punktem naszej wycieczki był Buckingham Palace. Podziwiałam widoki zza szyby samochodu, jadąc po specjalnej drodze prowadzącej do tego obiektu. Przed nim rozpościerała się duża fontanna przykuwająca uwagę. Z radością pośpieszyłam w stronę tej cudownej budowli. Przed bramą wejściową pałacu stali oczywiście specjalni strażnicy w swoich mundurach. Ich widok wywołał u mnie szeroki uśmiech. Od zawsze chciałam zobaczyć wartowników na żywo. Po dołączeniu do mnie Harry’ego weszliśmy do środka. Jednak czas w takich sytuacjach nie dłuży się, wręcz przeciwnie. Gdy przekroczyliśmy próg drzwi wyjściowych, na zewnątrz zrobiło się już ciemniej, jednak lampy dawały oświetlającą poświatę. Wesoła wraz z loczkiem powróciłam do jego czarnego samochodu. Z uśmiechem przeglądałam wszystkie zdjęcia siedząc już w ciepłym siedzeniu. Każde zdjęcie zrobione wraz z Harrym było wspaniałe na swój sposób. W końcu podniosłam wzrok, który utkwił na oświetlonym „oku Londynu”, do którego powoli się zbliżaliśmy.
- Przecież już tu byliśmy. – odrzekłam z lekką ciekawością.
- Ale nie wieczorem. – oznajmił otwierają mi drzwi. Bez zbędnych pytań, posłusznie wysiadłam i udałam się za nim. Pomimo sierpnia, dokładniej prawie juz początku września, w wieczornej porze zrobiło się chłodno. Dzięki ciepłej kurtce, chłód nie był wyczuwalny, ale zawsze znajdzie się przyczyna do przytulenia. Mocno objęłam go w pasie, na co ukazał szereg ząbków i dołeczki. Ruszyliśmy po znanej mi już drodze. Ciekawiło mnie dlaczego znowu jesteśmy tutaj, jednak to miejsce było tak fascynujące, że ciekawość szybko przekształciła się w podziw. Ponownie jak kilka tygodni temu weszliśmy to szklanej kopuły, która po chwili ruszyła, unosząc się do góry. Jednak tym razem widok był inny. Cała widoczna panorama londyńskiego miasta była oświetlona, jakby pokryta łańcuchem złotych lampek. Wysokie wieżowce, parki, aleje, wszystko świeciło swoim blaskiem. Stałam wpatrzona w piękny widok trzymając dłoń na wypukłej szybie. Pochłonięta obserwowałam każdy skrawek pięknego obrazu. Widok powoli oddalał się, co stanowiło, że już za chwilę ponownie zagoszczę na ziemi. Obróciłam się do stojącego obok mnie lokowatego i mocno się w niego wtuliłam. Po skończeniu jakże „nieziemskiej” przejażdżki razem przytaknęliśmy na wspólną kolację. Spacerując po oświetlonej uliczce prowadzącej do małej zacisznej restauracji, starałam się wyobrazić swój jutrzejszy dzień, jednak Harry oddalił go otwierając mi drzwi do przytulnego pomieszczenia.
- To co sobie życzysz? – spytał z uśmiechem, gdy już siedzieliśmy wygodnie przy jednym ze stolików.   - Sok pomarańczowy i sałatkę. – odrzekłam wpatrując swój wzrok z zadziwieniem w okno, za którym wesoło paradował komik w przebraniu niedźwiadka. Na mojej twarzy malował się uśmiech, obserwując jak zabawia się z małymi dziećmi wokół niego. Po paru minutach moje jedzonko było już postawione przede mną. Niezwłocznie poddałam konsumpcji mój posiłek.
- Smacznego. – usłyszałam głos loczka, który wygodnie siedział oparty ramionami o oparcie krzesła, czekając na swoje danie i przyglądając mi się z uśmiechem. Uniosłam kąciki ust do góry w podzięce, dalej skupiając się na sałatce. Po opróżnieniu talerza i zapełnieniu mojego żołądka powoli opróżniałam wysoką szklankę z sokiem, uważnie przyglądając się mojemu jedzącemu towarzyszowi.
Wyszliśmy z restauracji udając się przed siebie do zlokalizowanego nieopodal samochodu, dzielącego nas od siebie kilkunastoma minutami drogi. Po niecałej godzinie znaleźliśmy się obok mojego domu, w którym świeciły się światła.
- Dziękuję. – powiedziałam, gdy ucichł dźwięk silnika i muzyki. Obróciłam się całym ciałem w jego stronę, z uśmiechem go obserwując. – Dziękuje za to że jesteś, za te wszystkie rzeczy, wspomnienia, miejsca i chwile, za to, że dałeś mi tyle powodów by tu być i zostać, że wspierasz mnie, że potrafisz sprawdzić, że uśmiecham się tak po prostu, za każdy gest którym mnie uszczęśliwiasz, że zamiast się bawić i korzystać z życia, ty siedzisz tu teraz ze mną i słuchasz jak mówię. Tak wiele nas różni lecz wiele też łączy. Choć bez siebie można żyć, ja czuje, że bez ciebie byłoby ono zbyt trudne. – przerwałam by nabrać wdech i kontynuować monolog, lecz gdy tylko moje usta przestały wydobywać dźwięk, jego usta z delikatnością a zarazem zachłannością złączyły się w jedność z moimi.- I że zawsze potrafisz mi przerwać w tak uroczy sposób. – dodałam, z lekką niechęcią odłączając się od niego.
- Dla ciebie wszystko. – odrzekł ponawiając gest, tym razem dużo dłuższy. Z zewnątrz dobiegły mnie śmiechy, co było oznaką, że reszta gromadki wyeksmitowała się z naszego domku. Kończąc pocałunek uśmiechnęłam się. Wychodząc z samochodu napotkałam się na przytulańce od każdego z chłopaków. Destiny z ogromnym uśmiechem i natarczywością prowadziła konwersację z Louim, wpatrując się w niego jak w obrazek. Po długim pożegnaniu, „boska piątka” jak kocham ich nazywać, ociężale wpakowała się do busa, którym zawitaliśmy w południe. Otrzymałam kolejnego czułego buziaka od mojego Harry’ego i zniknął we wnętrzu autokaru. Wraz z siostrą machałyśmy im, patrząc jak znikają tuż za zakrętem. Tracąc ich z oczu, udałam się w kierunku drzwi wejściowych. Weszłam do środka, rzucając kurtkę, która zahaczyła się na specjalnym uchwycie i weszłam do kuchni. Wyjęłam dwa kubki, opakowanie gorącej czekolady i  nastawiłam wodę w czajniku. Po mnie weszła Destiny, która z lekkim uśmiechem przyglądała się mojej postaci.
- I jak było? – spytała siedząc oparta łokciami na blacie, wpatrując we mnie swoje czekoladowe tęczówki.
- Świetnie, widziałam więcej niż chciałam – zaśmiałam się wyjmując z szuflady dwie, metalowe łyżeczki. – Nie przypuszczałam, że Londyn może mnie tak zauroczyć, ale jednak mu się udało. – wypełniłam kubki wodą, wsypując wcześniej odpowiednią ilość ciemnobrązowej czekolady. – Ale teraz nie pora rozmawiać o mnie tylko o tobie. – zaakcentowałam ostatni wyraz spoglądając na siostrę, która ze zdziwionym wyrazem twarzy patrzyła na mnie. – Oj nie udawaj, przecież znam cię nie od dziś. To do mnie czy ciebie?  - spytałam podając jej jeden z kubków. Lekko się uśmiechnęła kiwając głową na lokalizacje w jej pokoju i ostrożnie aby nie wylać gorącego napoju udałam się za Destiny na górę. Na wzór siostry usiadłam na jej łóżku krzyżując nogi i robiąc drobne łyczki czekolady, przyglądając się jej. Wyglądała bardzo uroczo. Biały, trochę przydługawy sweter zakrywający lekko widoczne jeansowe szorty, jedną ręką wprawiała w ruch końcówki jej brązowych włosów, drugą trzymając porcelanowy kubek unikała mojego spojrzenia ilustrując swoim ściany, oświetlone lampkami.
- No powiesz mi czy będę musiała to sama wyciągnąć? – spytałam napotykając jej wzrok. Uśmiechnęła się lekko, uroczo wzdychając, jej oczy nabrały jasnego blasku. Przygryzła wargę i palcami bawiła się kubkiem. W końcu ponownie podniosła na mnie wzrok, biorąc łyk napoju odłożyła go na szafkę obok, powracając do siedzącej pozycji.
- Skoro nie chcesz to sama do tego dojdę. – oznajmiłam, analizując ostatnie sytuacje. Przez myśli przechodziło mi dziesiątki możliwych propozycji, jednak ta jedna zawsze zdawała się być prawidłową, a nazywała się Louis.
- Louis. – szepnęłam, na co Destiny od razu spojrzała na mnie, oblewając się rumieńcem i ponownie ukrywając wzrok. – Wiedziałam. – pisnęłam radośnie, klaszcząc w dłonie jak małe dziecko. – Przecież zawsze macie jakiś temat, śmieje cie z tego samego, razem gadacie jak najęci i patrzycie na siebie w taki słodki sposób. – mówiłam dalej, wymieniając na palcach i robiąc aww w uroczych sytuacjach. – A najlepsze jest to, ze żadne z was się nie przyzna. – oznajmiłam, przykładają kubek do ust. – I jeszcze jak się do niego ślinisz. I jak teraz na zewnątrz się tak w niego wpatrzyłaś, słuchając z ogromną uwagą co mówi. – mówiłam na jednym wdechu z dużym uśmiechem na twarzy.
- No dobra, pocałował mnie ! zadowolona? – w końcu się odezwała, a raczej wykrzyknęła, opadając na powierzchnie łóżka, zakrywając dłońmi twarz. Zatkało mnie. Spodziewałam się wielu rzeczy, może nawet chwilowo przeszła mi po głowie ta myśl, ale szybko poszła w niepamięć ustępując innym.
- Naprawdę? – wykrzyknęłam ciesząc się jak głupia, choć to nie ja tu miałam głównie powody do radości z tej wiadomości.
- Był krótki, chwilowy, spowodowany atmosferą, skąd mam wiedzieć, że znaczył dla niego coś więcej? -  spytała, podnosząc się do pozycji siedzącej. – Skąd mam wiedzieć czy w ogóle coś dla niego znaczył? – ponownie spytała bezradna. Zrobiło mi się jej żal i mocno ją przytuliłam.
- Nie martw się, żaden facet nie całuje bez powodu, a w szczególności nie Louis, zaufaj mi. – powiedziałam, uśmiechają się do niej.
- Oj mała. – zaśmiała się – Wiesz, że Cie Uwielbiam ? – uśmiechnęła się, na co moje siostrzane serce się radowało.
- Powiedz mi to jutro rano, jak będziesz chciała mnie obudzić. – oznajmiłam, po chwili śmiejąc się wraz z nią.
- Najlepsza pora by już spać. No do łóżka. – powiedziała z powagą, co wyszło jej dość komicznie i nie mogło się obyć bez ponownego śmiechu. – Śpisz ze mną ? – zapytała, wyciągając swoją bielutką torbę i pakując do niej rzeczy.
- Jasne. – uśmiechnęłam się.
- Dopóki wielebny pan Louis „seksowny tyłek” nie zdecyduje się zając tego oto miejsca – wskazała dłonią na jedną połowę łóżka. – tylko ty możesz go używać. – dodała z uroczym uśmiechem.
- Jestem zaszczycona. – odparłam z ogromnym bananem na twarzy. Szybko wskoczyłam w ciuchy Destiny i przykryłam się kołdrą. Usiadła obok mnie, nastawiając budzik. – Zobaczysz, jeszcze będziecie razem. – rzekłam posyłając jej uśmiech, co odwzajemniła.
- Dobranoc. – usłyszałam jej cichy głos, gdy moje powieki zasłoniły mi pole widzenia.
_____________________________________________________________________

W końcu go skończyłam, zmagam się z nim od tygodnia. Ale jak obiecałam, tak i jest. Mam nadzieję, że sie spodoba. Trochę długi, ale więcej do czytania. Koniec ferii, niestety, ale dla innych sie zaczynają, więc spędźcie je jak najlepiej. Na osłodę nocy. Coś Cudownego .♥

Matt Cardle - What Makes You Beautiful 


czwartek, 17 stycznia 2013

30. ♥


I tak oto dobiega koniec pięknego i słonecznego sierpnia. Jutro, nowe otoczenie, nowi ludzie, nowe miejsce, ale to tylko dodatek do mojego życia. Lecz zanim dobiegnie koniec wakacji został nam jeden dzień na ich dumne zakończenie. Leniwie zaczęłam zbierać rzeczy pakując je z powrotem do torby. Usiadłam obok dawno zgaszonego już ogniska, wiatr delikatnie rozwiewał moje włosy. Patrzyłam przed siebie dokładnie ilustrując w pamięci wczorajszy wieczór, który zapisze się na bardzo długo. Poczułam jak obok mnie uklęknął Harry. 
- Wracamy. – szepnął, powoli wstając. Odruchowo chwyciłam jego wysuniętą dłoń i znalazłam się w stojącej pozycji. Wolnym krokiem ruszyliśmy do reszty pakującej ostatnie już rzeczy do pojazdu. Usiadłam na moim poprzednim miejscu oczekując reszty pasażerów. Po chwili było już słyszeć warkot silnika. Jeszcze poprawka lusterka przez Louisa i możemy ruszać. Czekał nas kilkugodzinny powrót, jednak była jeszcze tak wczesna pora, więc nikt się tym nie przejmował. Powoli mijaliśmy las, zostawiając go za szybami busa. Droga dłużyła się, wydawała się dwa razy dłuższa niż wcześniej już przebyta. Jednak GPS Louisa nie zawiódł i w końcu dotarliśmy do domu. Jako pierwsza wyskoczyłam przez rozsuwane drzwi i szybkim krokiem doszłam do wejścia domu. Jednak kluczyki miała tylko Destiny. Opadłam na murowane schodki, odwracając się do reszty i wpatrując w nich, jak dopiero teraz stawiają stopy na brukowanym chodniku. Jedyną rzeczą o której teraz marzyłam to gorący prysznic i moje miękkie łóżko. Jednak nie dane było mi się tym cieszyć, gdyż już po chwili cała szóstka kierowała się w stronę wejścia. Z uśmiechem zilustrowałam klucze spoczywające na moich dłoniach. Szybkim ruchem otworzyłam zamek i w mgnieniu oka zniknęłam na krętych schodach. Pchnęłam ręką drzwi rozkoszując się widokiem mojego pokoju. Rozsunęłam firankę uchylając drzwi balkonowe, pozwalając wejść czystemu powietrzu. Moim głównym celem nadal pozostawała łazienka i gorący strumień orzeźwiającej wody. Szybko spełniłam pragnienie i  z poczuciem lekkości opadłam na puchową kołdrę. Przeczesałam ręką wilgotne włosy, pozwalając im opaść z powrotem na moje ramiona. Leżałam w swoim puszystym szlafroku rozkoszując się chwilą spokoju. No właśnie, spokoju. Przecież na dole było zbyt spokojnie jak na szóstkę osób. Z pośpiechem założyłam kolorową koszulę w kratkę i szare rurki. Zeszłam po schodach, wychylając się zza ściany i dogłębnie obserwując. Cała szóstka siedziała oparta o sofę i wlepiała swoje oczy w ekran laptopa Destiny, która trzymała go na kolanach, z uśmiechem pokazując coś chłopcom. Postanowiłam zaspokoić moją ciekawość i wkroczyłam do salonu. Jednak nadal byli pochłonięci. Wepchałam się obok Desti, a mój wzrok spoczął na otwartym zdjęciu z wakacji. Dwie, słodkie dziewczynki siedzące na dużym kocu, na plaży w Miami, na rodzinnych wakacjach. Po chwili zdjęcie sie zmieniło i ukazało następne, i tak wielokrotnie.
- Skąd je masz ? – spytałam z ogromnym uśmiechem.
- Już dawno wrzuciłam tu wszystkie, aby móc czasem wspomnieć te czasy. – odrzekła z bananem na twarzy.
- Czemu ja ich nie widziałam. – pomyślałam. – A masz inne ? – spytałam z większą ciekawością.
- Jasne. – odrzekła radośnie otwierając kolejne foldery. Nie obyło się bez komentarzy ze strony podziwiających z zapałem chłopców. Ze śmiechem patrzyłam na każde zdjęcie uśmiechając się na widok wspaniałych, dziecięcych wspomnień. Powoli wstałam udając się do łazienki w celu potrzeby. Wychodząc z niej wpadłam na zielonookiego czatującego pod ich drzwiami.

sobota, 29 grudnia 2012

29. ♥


Ruszyliśmy w stronę naszych drewnianych radości. Z trudem wyciągnęłam jedną z nich, ale od czego ma się lokowatego słodziaka, który pomógł mi przetransportować łódkę. Były one zadbane, choć mogłoby się wydawać, że pozostawione na uboczu stracą swoje walory, jednak tak nie było. Wraz z resztą ułożyliśmy je w zasięgu wody. Miały haczyki, na których wisiały małe, metalowe lampki ze świecami w środku. Udało nam się zapalić pozostałości wśród lampek, które po chwili zabłysły. Nasza łódka była dość niewielka, dzieliłam ją z Harrym, no jakby mogło być inaczej, po względem łódki naszej dzielnej trójki: Nialla, Zayna i Liama. Wzięli największą, z wiadomych powodów. Widząc ich entuzjazm, a w szczególności minę Zayna, który siedział pośrodku chłopaków, każdą taką chwilę chce się zachować w pamięci. Powoli odepchnęliśmy się od brzegu i delikatnymi ruchami wioseł kierowaliśmy się przed siebie. Słońce zaszło za widnokrąg, wodę oświetlały nasze lampki. Co chwilę dało się słyszeć krzyki dochodzące z łódki chłopaków. Oni nigdy nie potrafią wtopić się w ciszę. Obserwowałam każdy skrawek miejsca, w którym się znajdowaliśmy, ręką przecinałam spokojną wodę, kołyszącą się lekko od ruchów wiosła, z uśmiechem podziwiałam ciemniejące już niebo. Świetliki latały obok świecących się lampek, dając delikatną poświatę zbliżającej się nocy. Delikatnie wtuliłam się w Harry’ego, przymykając oczy. W dalii można było dostrzec blaski lamp innych. Nastała magiczna chwila. Czułam jego dotyk przeczesujący moje włosy, wsłuchiwałam się w bicie jego serca, które wydrążało równomierne bicie. Taka chwila mogła zostać przerwana jedynie śmiechem, tym charakterystycznym śmiechem Nialla, który rozniósł się po całym miejscu. Niepohamowany odgłos wydobywający się z ust blondyna wywołał u mnie śmiech. Z uśmiechem moje myśli były powiązane z powodem jego śmiechu. Jednak szybko zeszły one na drugi tor, gdy z piskiem na niebie, pojawiło się kolorowe światło. Podniosłam wzrok do góry widząc kolorowe promyki rozchodzące się po niebie, które powoli zanikały. Kolejna porcja kolorowych sztucznych ogni pojawiła się, oświetlając wszystko wokół.

~ Destiny ~

Z pewnością można przyznać, że to jeden z lepszych pomysłów Louisa. Siedząc w tej drewnianej łódce przyglądałam się jak Lou z zapałem otwiera pudełko z fajerwerkami. Uśmiech nasunął mi się na twarz. Patrzyłam na każdy jego ruch, wyraz twarzy, jak jego zawsze nieskazitelnie ułożone włosy, powiewają na delikatnym wietrze.
- Gotowa ? – spytał łapiąc mnie za rękę i odpalając pierwszą rakietkę. Już po chwili zabłysła na niebie. Patrzyłam w niebo jak zaczarowana, podziwiałam do końca rozbłyśniętą iskierkę. Spojrzałam na niego. Patrzył w górę z tym swoim uśmiechem. Jego oczy błyszczały wraz z każdym wystrzałem ogni. Skierował swój wzrok w moją stronę. Teraz mogłam dogłębnie analizować każdy element jego twarzy. Niebieskie oczy z odcieniem zielono-szarym świeciły niepowtarzalnym blaskiem. Nie zastanawiałam się jaki tak naprawdę ma kolor oczu, zawsze myślałam, że po prostu niebieski. Przyglądając się im z każdym ułamkiem chwili nabierały nowej barwy, były niezwykłe, jak i on sam. Idealnie do niego pasowały. Jego ręka delikatnie współgrała ze skórą na moim policzku. Magiczna chwila powoli dobiegała do końca swego trwania, ustępując miejsca gwieździstej nocy. Przymknęłam lekko powieki, odchylając głowę. Uczucie wolności, spełnienia i niewiarygodnej bliskości. Powoli wróciłam do wcześniejszej pozycji, chcąc na nowo zatopić się w bajecznych oczach. Jednak otwierając swoje, napotkałam jego oczy zdecydowanie za blisko. Zanim zdążyłam przeanalizować sytuację, poczułam jego usta na swoich, które zatopiły się w delikatnym pocałunku. Powoli przerwał chwilę niezwykle dla mnie przyjemną szukając na niebie czegoś wyjątkowego. Moje myśli skierowały się tylko w jednym kierunku, były przepełnione nim. Ciało ogarnęła niezwykła ochota poczucia jego ust ponownie. Wystarczył jeden jego uśmiech, a już odrywałam się od realności. Nawet nie wie, jaki posiada w sobie urok. Na jego twarzy pojawił się uśmiech, ten niezwykły gest, a tak cieszył moją osobę.
- Wracamy. – oznajmił melodyjnym głosem. Chwycił wiosła i delikatnymi ruchami kierował nas z powrotem na brzeg.

~Samanta ~

Moje oczy radowały się na widok błyszczącego nieba. Poświata nocy dała o sobie znać pozwalając zabłysnąć gwiazdom. Wraz z widokiem oddalających się światełek innych, uczyniliśmy tak samo wprawiając drewnianą łódeczkę w ruch. Powoli dostawaliśmy coraz bliżej brzegu. Pomimo później pory inni nie mieli ochotę na sen, w przeciwieństwie do mnie. Celem było znalezienie czegoś wygodnego i ciepłego. Rozłożyliśmy koce, rozpalając ognisko, które idealnie współgrało z blaskiem widniejącego już księżyca. Leżałam na jednych z miękkich koców z Harrym. Wróciłam myślami do początku naszej znajomości, do tych momentów, które powodowały uśmiech na mej twarzy. Życie nieustannie nas zaskakuje. Wtuliłam się mocno w mojego kochanego loczka, zamykając powieki. Do moich uszu docierały jedynie pojedyncze zdania, które rozpływały się w wyobraźni mojego umysłu.
__________________________________
Udanego sylwestra Miśkii. ; ) !

28. ♥


Słońce rozświetliło bezchmurne niebo czuwające nad nami. Siedzieliśmy w kółku rozmyślając nad planem na dzisiejsze już popołudnie.
- To może urządzimy sobie jakąś wycieczkę krajoznawczą ? – spytał Niall podekscytowany swoim pomysłem. Lekko roześmiałam się na dźwięk jęków niektórych.
- Naprawdę chce ci się iść w taki upał ? – spytała go Destiny.
- Przynajmniej coś zobaczymy, nic wam się nie stanie jak trochę się ruszycie. – zakomunikował dumnie Liam, podtrzymując propozycje przyjaciela.
- Co powiecie na kajaki ? – spytał nagle Louis.
- A widzisz tu gdzieś jakieś jezioro ? – odrzekł Niall.
- Tutaj nie, ale niedaleko jest. W końcu ja tu jestem organizatorem, więc wiem gdzie i co. – oznajmił Tomlinson wstając ze swą zwycięską miną.
- Mi tam pasuje. – odrzekłam. Pomysł Louisa najbardziej przypadł nam do gustu. Powoli skierowaliśmy się w stronę namiotów, aby spakować się i ruszyć w wyznaczone miejsce.  
- Nie martw się, woda cię nie zje. – powiedziałam z uśmiechem przechodząc obok Zayna, poklepując go po ramieniu.
- Mam nadzieję, że nie. – odrzekł, na co wybuchłam śmiechem. Szybko uwinęliśmy się z pakunkami i wskoczyliśmy do busa. Oczywiście za kierownicą zasiadł pan wiedzący – Lou. Jechaliśmy długą szosą wzdłuż gęstego lasu.
- Na pewno wiesz gdzie jedziesz ? – spytałam Louisa, który dumnie prowadził samochód.
- Oczywiście. – odparł i dodał gazu. Oparłam się o ramię Harry’ego, wpatrując w zaciekłą rozmowę reszty przyjaciół. Po co mam siedzieć w wygodnym łóżku, oglądając najnowsze filmy ze znajomymi, śmiać się ze scen i pochłaniać popcorn, skoro mogę siedzieć w zagłuszanym przez rozmowy i krzyki busie, krążącym wokół lasu kilka razy. 
- Loui, jedziemy już dobrą godzinę. – jęknęłam w stronę Tomlinsona.
- Zaraz będziemy. – zakomunikował. Z rozmyśleń wyrwał mnie dźwięk piosenki. Uśmiechnęłam się, bo wiedziałam, że już za moment każdy będzie śpiewał swoją kwestię. Nie ma to jak jechać wspólnym busem ze swoimi idolami i słuchać jak śpiewają. Nie myliłam się. Jako pierwszy zaczął Liam, a z nim reszta. Wydawało się, ze jest idealnie. Ale nasz boski pan BooBear zawsze musi cos wymyślić i w ostatniej chwili skręcił w leśną uliczkę. Wszyscy wpadli w jedną stronę, a co najgorsze, że siedziałam przy samym oknie i cała gromadka wpadła na mnie. Przygnieciona, powoli wróciłam do pozycji siedzącej. Każdy rozciągał sobie miejsce, które zostało jakoś poturbowane.
- Ałł. – jęknęłam głośno, aby usłyszał Louis. Niech wie, że jest winny tej całej sytuacji.
- Wybacz. – krzyknął swoim głosem z garstką śmiechu, który rozniósł się po całym pomieszczeniu, wraz ze śmiechem reszty, której nie byłoby tak do śmiechu na moim miejscu.
- Jesteśmy. – rzekł Louis, dumnie wychodząc z pojazdu, ukazując gestem rąk nasze nowe miejsce.
No było na co patrzeć. Rozciągające się, niebieskie jezioro, delikatnie otulone światłem zachodzącego słońca. Minęło trochę czasu, aż Lou znalazł drogę, ale nikt nie przejmował się porą tylko rozglądał się wokół tego miejsca.
- No Louis, masz klasę. – rzekłam podchodząc do paskowatego, kładąc mu rękę na ramieniu. Uśmiechnął się i wraz z resztą zaczęliśmy na nowo się wypakowywać.
- No to teraz główna atrakcja. – rozbrzmiał głos Tomlinsona wskazującego ręką na drewniane łódeczki.
_____________________________________________________________________
króciutkii, ale pracuję nad dalszą częścią. ♥ !

niedziela, 23 grudnia 2012

27. ♥


Kolejny dzień przywitałam z uśmiechem otwierając zapięcie od namiotu i wyłaniając się na zewnątrz. Słońce wysyłało wesołe promyki, opiewając delikatnie moją twarz. Przeciągnęłam się i ruszyłam po coś do jedzenia. Siadają na pieńku drzewa z rogalikiem i obserwowałam jak pozostała reszta się budzi. Jako pierwszy wyłonił się Liam. Przejechał dłońmi po twarzy i zaczął rozglądać się prawdopodobnie w celu czegoś do jedzenia, no bo kto by nie był głodny. Podszedł do „naszych zapasów” i wyciągnął parę rzeczy. Kilka minut później pojawił się Niall. Jakoś mnie to nie zdziwiło, gdyż zapewne wyczuł, że ktoś zabiera mu jego jedzonko. Dotarł do Liama wyjmując połowę ze skrzynki, co przyprawiło mnie o śmiech. Obrócili się w moją stronę, a ja im pomachałam na co odwzajemnili gest. Dochodziła dwunasta a dalej nie było widać nikogo nowego. Postanowiłam, że umilę im dzień piękną pobudką. Lecz zanim mój plan wszedł w działanie z jednego namiotu wyszedł Lou a za nim Desti trzymając się za ręce. Moja szczena opadła na dół. Widok – bezcenny. Patrzyłam na nich jak zamurowana, na co się zmieszali szepcząc coś do siebie.
- Yyy wy.. no ten… teges.. razem..? – spytałam patrząc na nich, próbując ubrać zdanie w całość, co nie wyszło mi najlepiej, ale raczej zrozumieli, bo gdy usłyszeli moje słowa spojrzeli na swoje dłonie momentalnie je puszczając, robiąc wmuszony uśmiech. Nadal patrzyłam na nich bezsensu, próbując dostrzec tego co mogło umknąć mojej uwadze. Rozeszli się za swoimi potrzebami. Siedziałam próbując pozbierać myśli, co tak naprawdę ich łączy, ale Destiny na pewno by mi powiedziała, nie ukrywałaby tego co nie istnieje.
- Buuu. – usłyszałam słodki głos za sobą i poczułam ciało, które przylgnęło do mnie, mocno przytulając.
- Chciałeś mnie przestraszyć ? – spytałam szczerząc się.
- Wtedy miał bym pretekst do przytulenia cię. – rzekł swym boskim głosem, mocniej mnie tuląc.
- Nie musisz mieć żadnego, by to zrobić. – powiedziałam obracając się do niego przodem. Siedziałam na jego klonach, bawiąc się jego włosami, kręcąc pojedyncze loki na palcu. Ukazał swój najpiękniejszy uśmiech, co momentalnie oderwało mnie od rzeczywistości. Wtuliłam się w jego ramię, spoglądając na roześmianego Louisa, który śmiał się z wyczynów blondynka. No jak można ich nie kochać. Pojawiły się przebłyski miłości do tej cudnej piątki.
- O czym myślisz ? – spytał, wywołując dreszcz na mojej szyi, swoim oddechem.
- O tobie. – odrzekłam patrząc w dal, szukając wzrokiem czegoś ciekawego. Dłonią skierował moją twarz, tak aby nasze spojrzenia się spotkały.
- Kocham Cię. – szepnął nie przestając patrzyć mi w oczy. Dwa słowa, a potrafią tak wpłynąć na ludzkie uczucia. Można patrzeć godzinami w te jego przepełnione dogłębną zielenią oczy, które wydawały się nie mieć końca.
- Też Cię Kocham. – odrzekłam z uśmiechem. Przysunął delikatnie swoją twarz do mojej, w celu złożenia pocałunku na moich ustach lecz wraz z jego próbami przysuwania się do mnie, ja odsuwałam się zwiększając dystans miedzy nami, co wywoływało u mnie śmiech, a u towarzysza grymas na twarzy.
- Nie to nie. – rzekł odwracając głowę w przeciwną stronę.
- Oj nie dąsaj się. – powiedziałam, przejeżdżając palcem po jego policzku. Odwrócił głowę w moją stronę ze spełnieniem swego wcześniejszego celu lecz znów odsunęłam delikatnie twarz.
- No proszę daj mi buziaka. – zrobił swoją niewinną minkę i patrzył tak dopóki nie spełnię jego prośby. Uśmiechnęłam się przybliżając się do niego lecz on zrobił to samo co ja wcześniej.
- Ha, teraz widzisz jak to miło. – oznajmił wystawiając język. Przewróciłam oczami kładąc dłonie na jego policzkach, przyciągając jego twarz do swojej, zatapiając nasze usta w namiętnym pocałunku.
___________________________________________________________________________
Wybaczcie za krótkość tego rozdziału, ale kompletnie nie mam natchnienia :d
Postaram się coś w końcu wydostać z mojego umysłu na święta. ♥
i taak wgl. to Merry Christmas moje szkraaby i Happy Birthday Looouś ( to już jutrro. ) . ♥ !

niedziela, 9 grudnia 2012

26. ♥


. W końcu nadszedł wyczekiwany dzień naszego wyjazdu. Po długim szykowaniu niezbędnych rzeczy, wszystko było gotowe. Bagaże wpakowaliśmy do dużego bagażnika, sami zaś wepchaliśmy się do środka przestronnego busa. Siedząc, wspominaliśmy miesiąc naszej znajomości, w której wydarzyło się tak wiele. Dojeżdżając na miejsce rozkoszowaliśmy się leśnym zapachem. W końcu miejscówkę wybierali Lou i Desti, a oni to zawsze potrafią zadziwiać. Miejsce było naprawdę piękne. Gęsty las otulony łąką wraz z widokiem na strome pagórki i piękne słońce.
- No Tomo, masz gust. – pochwaliłam go, kładąc rękę na jego ramieniu.
- Ma się to coś. – zrobił swoją dumną minkę i zaprowadził nas w głąb. Szliśmy parę minut, targając za sobą bagaże. Rozłożyliśmy „gadżety” na wyznaczonym miejscu, rozkładając namioty i powoli rozpalając ognisko.
- I jak wam idzie ? – zwróciłam się rozbawiona w stronę siostry i jej paskowatego towarzysza, którzy już od dobrej godziny bez żadnych postępów rozkładali swój namiot. Jednak dobrze mieć przy sobie zręcznego Harry’ego.
- Bardzo dobrze. – powiedział poważnie. – widzisz ? – wskazał ręką na namiot, który po chwili runą z powrotem na ziemie.
- Haha, nie widzę go, możesz mi jeszcze raz pokazać ? – śmiałam się z ich poczynań, obserwując ich ruchy. - Pomóc wam ? – spytałam.
- Poradzimy sobie. – odparł godnie Lou.
- Jak chcesz. – odrzekłam i ruszyłam się przejść, powoli oddalając się od przyjaciół. Wąska, wydeptana uliczka wiodła mnie w przestronną dal. Zaciągałam się świeżym, górskim powietrzem, rozglądając się dookoła. Po chwili całkiem oddaliłam się od reszty, lecz nie przeszkadzał mi brak głośnych krzyków, przechwałek i docinków. Teraz było bardzo dobrze. Przysiadłam obok dużego drzewa, przymykając oczy rysowałam sobie placem w brunatnym piasku. Po długich rozmyśleniach i wyłączeniu wyobraźni spojrzałam na zegarek.
- O fuck. – powiedziałam do siebie, zdając sobie sprawę, że zniknęłam bez wieści na kilka długich godzin. Wracałam tą samą drogą.
- Może jednak nawet nie zauważyli, że nie mnie nie ma lub rozglądają się gdzieś w pobliżu. – mówiłam pocichu do siebie. Wszystkie sprzęty do komunikacji zostały w namiocie, więc nawet nie ma mowy o wykonywaniu połączenia. Niebo zaczęło przybierać granatowe barwy, zamieniając się obecnością z nocą. Przyśpieszyłam kroku by widzieć jak dojść. W oddali dostrzegłam rozpalone ognisko, brzdęki gitary – zapewnie Niall oraz kilka sylwetek. Po cichu zakradłam się do nich. Jednak dostrzegł mnie Louis.
 - Harry ! – krzyknął. – Znalazłem ! Dasz mi całusa ? – ponownie krzyknął i dodał ze śmiechem. Już po chwili obok niego zjawił się Harry z bezradną miną. Uśmiechnęłam się. Staliśmy tak chwilkę, dość niezręczna cisza, ale mogłam domyślać się o co mu chodzi.
- Tobie to ci całusa nie da ale mi może. – powiedziałam w ich stronę, robiąc ślady butem w trawie, ale nie spotkałam się z jego reakcją. Głośno westchnęłam, na co wycofał się i zniknął w namiocie. Podeszłam do grającego Nialla i wsłuchiwałam się  dźwięk jego gitary.
- Szukał cię. – dodał.
- Hmm ? – spytałam orientując się, że jego słowa były skierowane do mnie.
- Szukał cię. – powtórzył.
- Dlatego się do mnie nie odzywa ? – spytałam a on wzruszył ramionami. -Nieważne, nauczysz mnie ? - spytałam skinając głową na gitarę.
- Chcesz ? – spytał z uśmiechem.
- Tak. – odrzekłam pewnie, przysiadając się jeszcze bliżej. Dźwięk wydobywany z instrumentu dzięki moim palcom od razu mnie rozśmieszył. Chwycił pewnie moją dłoń wykonując mocne szarpnięcie o struny, z których tym razem wydobył się czysty dźwięk. Z uśmiechem błądziliśmy po strunach, co wywoływało u mnie odgłosy śmiechu. Obróciłam głowę w kierunku mojego namiotu skąd wyłonił się loczek. Patrzył tym swoim przenikliwym wzrokiem. - No co ja mu robię ? Nie wolno mi już sobie pograć ? – pomyślałam. Lekko się uśmiechnęłam na co odwrócił twarz. – O nie, tego za wiele. –rzuciłam w myślach i ruszyłam w jego stronę. Odwrócił się, lecz ja na niego nie spojrzałam. Mocno chwyciłam jego dłoń i wyciągłam poza obecne tam zgromadzenie, na co nie protestował. Stanęłam, obróciłam go w swoją stronę patrząc wyczekująco, na nic.
- Powiesz mi w końcu o co ci chodzi ? – spytałam z troską i lekkim zdezorientowaniem. Kolejny brak reakcji z jego strony. Spojrzałam na niego z politowaniem i usiadłam na trawie chowając twarz w kolanach. Poczułam jego ciepła dłoń na nodze, a drugą na plecach. Uniosłam wzrok na wysokość jego oczu, które tak dogłębnie przenikały mnie na wylot. Łzy pchały się jak szalone, bez żadnego poważnego powodu. Mocno wtulił mnie w swoje ramiona, na co nie protestowałam.
- Czemu mnie ignorujesz ? Co ja ci zrobiłam ? – pytałam ściskając jego koszulkę, zaciskając oczy aby powstrzymać przed słonymi kroplami.  – Cholernie boli brak twojej reakcji. – dodałam. Cisza. Spojrzałam w jego oczy. Nic nie mówiły. Patrzyły i tyle. – Nie potrafię cię zrozumieć. – powiedziałam głaszcząc delikatnie policzek na co się uśmiechnął. W końcu jakiś znak, mały, ale jest. Oparłam swoje czoło o jego. Uniósł mój podbródek delikatnie muskając usta. Chwilę nam zajęło to „godzenie się”, ale nadal nie wiedziałam dlaczego tak się zachował. Delikatnie odrywając się, jedna łza spłynęła po moim policzku. Pomógł mi wstać i kciukiem przetarł łzę.
- Nikt nie jest wart twoich łez. – rzekł swoim słodkim uśmiechem. Odwzajemniłam gest, na sam jego głos, który nie słyszałam od mniejszej połowy dnia.
- Co miało na celu twoje nieodzywanie się do mnie ? – spytałam wracając już, trzymając go za rękę i spoglądając w rozgwieżdżone niebo.
- Chciałem ci pokazać jak się czułem gdy bez słowa sobie ode mnie poszłaś. –dodał.
- Nie poszłam sobie od ciebie, tylko na chwilkę się przejść. – rzuciłam z uśmiechem.
- Wiesz, że ta twoja chwilka to wieczność. – powiedział wtulając mnie w siebie.
- Nie martw się, tak łatwo się mnie nie pozbędziesz. – oznajmiłam dochodząc do reszty.
- Nie będę nawet próbował. – rzekł szeptem na ucho, co wywołało u mnie uśmiech.
Resztę wieczoru spędziliśmy na siedzeniu przy ciepłym płomieniu, śmiejąc się, rozmawiając i jak przystało na takie okazje, śpiewaniu. Dźwięczne głosy odbijały się w mojej głowie, powoli powodując zamkniecie się moich powiek. Jeden głos szczególnie utkwił mi głowie, nie chcąc jej opuścić. Z zamkniętymi oczami siedziałam na kolanach Harry’ego, otulona jego kurtką i ciepłymi ramionami, chciałam aby tak pozostało.

niedziela, 25 listopada 2012

25. ♥


Z niechęcią otworzyłam oczy i leniwie się przeciągłam. Moje wyprostowane ręce wylądowały nad głową, która zanurzyła się w miękkiej poduszce, a ciało spoczęło na lekkim materacu. Chwila przyjemności i powrót do realności. Ponownie otworzyłam zaspane oczy, które wgapiały się w zielonych towarzyszy obok. Uśmiechnęłam się, na co ukazały się białe ząbki loczka. Nie można było oderwać od nich wzroku. Dobrze wiedział, że magnetyzują i przyciągają jak nic innego. Powoli zbliżały się, wydając z siebie jeszcze więcej blasku. Jednak to nie one odegrały główną rolę tylko jego wszędzie wpychalskie ręce, które zaczęły błądzić po moim brzuchu wywołując niepohamowany śmiech.
- No weź, nie lubie jak mnie łaskoczesz. – mówiłam śmiejąc się w niebo głosy.
- Naprawdę ? – spytał robiąc jedną ze swoich smutnych minek.
- Jestem zbyt podatna na twoje łaskotki. – dodałam łapiąc jego dłonie.
- Ale ja lubie cie łaskotać. – dodał uśmiechając się.
- Niestety kochanie, nie działa to w dwie strony. – odrzekłam robiąc zwycięską minkę.
- Chcesz się przekonać ? – uniósł jedną brew, dalej uśmiechając się na jego sposób.
- Bo zacznę się ciebie bać.
- Mnie nie musisz. Ja jestem grzeczny. – powiedział rozchylając nasze splecione dłonie na boki, przybliżając swoją twarz do mojej, łącząc usta w długim pocałunku. Wtuliłam się w niego, przytulając go ze zdwojoną siłą. Delikatnie przeczesywał moje włosy, mruczą na swój sposób.
- Przestań. – mówiłam rozbawiona jego dźwięcznym głosem naśladowcy.
- Wiem, że ci się podoba. – dodał nie przestając swojej poprzedniej czynności. Rozbawiał mnie w każdym momencie, wtedy kiedy tego potrzebowałam. Potrafił poprawić humor swoim głosem, wzorkiem, dotykiem, swoją osobą.
- Pora wstawać śpiochu. – szepnęłam mu do ucha, na co jeszcze bardziej zostałam przytulona.
- Daj mi się sobą nacieszyć. – usłyszałam cichy szept. Więc nie tylko jego będzie mi brakować, ale także na odwrót. Powoli wstałam, nie odrywając wzroku od śpiącego już Styles’a. Wypowiedziałam słodkie dobranoc, stykając usta z jego policzkiem, na co lekko się uśmiechnął. Zeszłam powoli do reszty, siadając obok blondyna.
- No to koniec wolności. – odezwał się Louis, kierując słowa w moją stronę.
- Kiedyś musi być. – odrzekłam bez emocji, wpatrując się w podłogę, tocząc zaciętą walkę z myślami.
- Ej ! słuchasz mnie ? – pomachał mi przed oczami Louis.
- Co ? – powiedziałam patrząc na niego.
- No mówiłem o namiotach. – rzekł ze swym nieskazitelnym uśmiechem.
- O jakich namiotach ? - spytałam zdezorientowana.
- No w ogóle mnie nie słuchałaś. – dodał ze swoją zawiedzioną miną.
- Jakoś nie mogę się skupić. – rzuciłam. – No więc o co chodzi ? – spytałam po raz kolejny, uważnie przyglądając sie każdemu.
- No w piątek czyli za 2 dni, chcemy urządzić taki biwak na jakieś polanie na weekend, z racji że później już takiego nie możemy zrobić. – wytłumaczyła Destiny.
- Świetny pomysł. – powiedziałam radośnie.
- O to super. Ja poszukam miejsca z Destiny, a wy zajmijcie się szczegółami. – oznajmił wszystkim Lou, a ja zmierzyłam go wzrokiem.
- A to sam nie dasz rady ? – spytałam z roześmianą buzią wpatrując się w tą dwójkę.
- We dwoje raźniej. – dodał robiąc słodki uśmiech w stronę mojej siostry.
- Oooooo. Ależ jesteście słodcy. – dodałam patrzą na dwójkę wpatrzonych w siebie przyjaciół.
- No wiem. – dodał Louis łapiąc się za kolana i poruszając sie jak małe dziecko.
- Nie wiem jak ty – powiedziałam do siostry – Ale ja ich uwielbiam. – posłałam szczery uśmiech w stronę chłopaków. Wszyscy zgodnie pokiwali głowami i ruszyli na mnie. Patrzyłam na nich z ogromnymi oczami i po chwili leżałam przygnieciona na kanapie przez boską czwórkę.
- Haha. No widać, że oni ciebie też. – dodała rozbawiona Destiny.
- Ej no, nie ładnie tu tak beze mnie. – powiedział zaspany loczek schodzący po schodach. – Też chce. – rzucił i wskoczył na przygniatającą mnie grupę. Po całym pomieszczeniu rozniósł się radosny śmiech Destiny.
- To boli. – syknęłam, jednak dalej się uśmiechając.
- Sami ? Co tam robisz ? – powiedział zaskoczony Harry, jako pierwszy schodząc ze mnie.
- Jak widać cierpię. – odrzekłam sarkastycznie.
- No złazić mi tu w tej chwili z niej, bo nie będzie mnie miał kto przytulać. – powiedział oburzony Styles, grożący palcem jak małe dziecko.
- No nie tylko przytulać. – oznajmił rozbawiony Louis stojący już na własnych nogach.
- Oberwiesz. – krzyknęłam w jego stronę i zaczęłam go gonić po całym domu. Szczęśliwa reszta podziwiała nasze wybryki, zaciekle komentując.
- Aaaaa ! Ona mnie bije ! – krzyczał jednocześnie się śmiejąc, dalej uciekając.
- Nie będzie ci tak do śmiechu jak cie złapie. – krzyknęłam.
- No dajcie już spokój. – powiedział poważnie Liam, lecz gdy zobaczył minę Louisa i moją od razu zmienił zadanie i dalej z resztą głośno się śmiał.
- No chodź tu do mnie słoneczko. – powiedział szczęśliwy Styles chwytając mnie i biorąc na ramiona.
- Puść mnie, musi zapłacić. – rzekłam, chcąc się wyrwać.
- Zrobisz to innym razem. – dodał, dają mi całusa i niosąc w stronę siedzącej reszty.
- Jeszcze pożałujesz. – rzuciłam w stronę idącego dumnie Louisa.
- Już się boję. – oznajmił siadając na swoim wcześniejszym miejscu. Ponownie siedzieliśmy wszyscy, udoskonalając plan i wyjaśniając go loczkowi. Mój wzrok zatrzymał się na szczerzącym się Tomlinsonie. Zmrużyłam oczy nadal na niego patrząc. Zrobił palcami w powietrzu kontury serduszka, na co ukazał sie mój uśmiech.
- Widzę, że się godzicie. – dodał z uśmiechem Styles.
- Nie na długo. – dodałam.
- No dobra, to mamy wszystko ustalone. – dodał szczęśliwy Payne.
- To super, ja się zwijam, nacieszcie się sobą. – powiedziałam podnosząc tyłek.
- Nigdzie nie idziesz, zostajesz ze mną. – oznajmił Harry, lokując mnie na swoich kolanach.
- No to teraz już się stąd nie ruszysz. – odrzekł zabawnie Louis.
- Jeszcze słowa, a nie wiem co ci zrobię. – pisnęłam, na co uniósł ręce do góry.
- No dobra, koniec tego dogryzania, oglądamy film. – wykrzyknął Horanek i zmierzył w kierunku plazmy.