niedziela, 12 sierpnia 2012

17. ♥

Wróciliśmy do posiadłości chłopców cali przemoknięci.
- Gdzie wy się podziewaliście? – spytał ze śmiechem Louis, gdy zobaczył w jakim jesteśmy stanie.
- Tańczyliśmy w deszczu. – powiedział Harry, na co wszyscy zgromadzeni wybuchli śmiechem.
- Zaraz wam coś przyniesiemy. – oznajmił Louis i pociągnął Destiny ze sobą.
Staliśmy w przedpokoju z ociąganiem ściągając mokre rzeczy. Brunet przyciągnął mnie do siebie dając słodkiego całusa.
- To kiedy im powiemy ? – spytał uroczym głosem kończąc pocałunek.
- Może jutro, na dziś już dosyć wrażeń. – uśmiechnęłam się i ponownie nasze usta się złączyły.
- No proszę, nie ma nas 5 minut a tu takie rzeczy się dzieją. – powiedział z chytrym uśmiechem Lou.
Oderwaliśmy się od siebie i zaskoczeni spojrzeliśmy za siebie. Stali wbici wzrokiem w nas oczekując wyjaśnień. Zwróciłam wzrok w stronę Harry’ego, który kiwnął potwierdzająco głową.
- My czekamy. – oznajmił oburzony Louis.
- Co tu dużo wyjaśniać. – powiedziałam.
- Jesteśmy razem. – dokończył Hazza i mocno mnie przytulił.
- LUDZIE ! SAMI I HARRY SĄ RAZEM ! – wykrzyczał Louis wchodząc do reszty.
- No to już nie musimy czekać do jutra, Louis to za nas załatwił dziś. – oznajmiłam w stronę loczka.
- Jak się cieszę. – powiedziała uradowana Sami przytulając mnie. – Jesteś mokra, spadaj. Macie, przebierzcie się. – jęknęła Destiny dając nam przyniesione ciuchy i udała się do salonu.
- Przecież mogliśmy sami iść po ciuchy. – oznajmiłam wchodząc do łazienki.
- Wiem, ale jak przynieśli to należy się cieszyć bo będą się fochać. – odpowiedział wchodzą za mną. Zaśmiałam się. Przebraliśmy się i zeszliśmy do reszty. Ułożyliśmy mokre ubrania na suszarkę aby wyschły i weszliśmy do reszty. Usiedliśmy na sofię wpatrując się w telewizor, w którym leciał kolejny, nudny serial. Niestety inni nie podziwiali ekranu tylko nas.
- No przestańcie. Czemu się tak patrzycie ? – spytałam lekko przerażona ich spojrzeniami.
- Bo siedzicie cicho i nic nie mówicie, że jesteście razem. – wyjaśnił Liam.
- Pan Tomlinson zrobił to za nas. – oznajmiłam patrząc na niego złowrogo.
- Trzeba było się nie miziać. – wytknął mi język, a ja się zaśmiałam. On musi zawsze znaleźć jakieś wytłumaczenie ? – pomyślałam.
- No to trzeba to uczcić. – dodał z uśmiechem.
- Co proponujesz ? – spytał Zayn.
- Dziś jest ostatni wolny dzień. Za dwa dni koncert, a przed nim wiele prób, więc oferuję mały, procencikowy relaksik. Co wy na to ? – spojrzał na wszystkich. Każdy pokiwał potwierdzająco głową.
- Tylko dla Sami trzeba coś wymyślić bo jej nie wolno. – oznajmił ze śmiechem Lou. Zginiesz Tomlinson - pomyślałam sobie.
- Mi tam tego nie trzeba aby dobrze się bawić. Wystarczy, że popatrzę jak jesteście narąbani i już mam świetną rozrywkę. – odgryzłam się wystawiając język. Mam go.
- Wypraszam sobie. – powiedział oburzony, na co wybuchneliśmy śmiechem. No i się zaczęło relaksowanie według Louisa. Patrzyłam w czarny ekran, na którym zaraz miał się pojawić film. Każdy sączył napój. Nawet Louis chciał mi go wepchać, ale nie miałam ochoty. Obok mnie zasiadł Harry także z zapasami, wtulając mnie w siebie.
- Mam też dla ciebie. – powiedział podsuwając mi rurkę.
- Nie chcę.
- Pijamy za nasze szczęście. – oznajmił z uśmiechem. Ujęłam rurkę ustami powoli sącząc zawartość. Wiedziałam, ze dużo nie wypije, gdyż miałam wspólną szklankę z loczkiem, dzielącą na dwie rurki. Powoli powieki same mi się przymykały. Męczący, ale jakże fascynujący dzień. Film, musiał być horror, jak się uprą to nikt im nie przeszkodzi. Nie miałam ochoty go oglądać. Zamknęłam oczy. Paniczny pisk przeszył mi głowę. Nerwowo podniosłam się otwierając zaspane oczy. 
-Nie wchodź tam ! – krzyknął Louis i znowu zapiszczał.
- Lou, proszę zamknij się, mam dość twoich krzyków. – jęknęłam. Spojrzał na mnie przerażony, a zarazem podekscytowany filmem. Popatrzyłam na niego z politowaniem i wtuliłam się z powrotem w Hazzę, który o dziwo nie spał i patrzył w telewizor. Spojrzał na mnie unosząc konciki ust. Dostał soczystego buziaka i ponownie zasnęłam. Przez dalszy ciąg filmu, sen minął mi dosyć spokojnie, tym razem bez wrzasków i pisków. Ale nie dane mi było kontynuować. Obudził mnie po raz kolejny Louis, a któż by inny, przewracający się na schodach. Normalnie miałabym z niego polewkę, ale byłam zmęczona i nie chciało mi się nabijać z innych, nawet z Tomlinsona.
- Wszystko w porządku ? – spytałam troskliwie.
- Nic mi nie jest. – powiedział. Dostrzegłam delikatny zarys jego sylwetki.
- Gdzie zgubiłeś Destiny ?
- W łazience. – wstał i udał się na górę, tym razem już bez żadnych wywrotek. Opadłam, pochłaniając się w kontynuację snu.
__________________________
Iii kolejny ;3
Teraz tak poza tematem bloga, ale także o One Direction. Dziś jest zakończenie Olimpiady w Londynie, na ktróym wystąpią chłopcy. Jeeeeej *_* ! Rozpoczyna się coś około 21, ale nie wiem dokońca na TVP 1. Wystapią takze inni wokaliści z Wielkiej Brytani. ; D

środa, 8 sierpnia 2012

16. ♥


Szliśmy wolnym krokiem, trzymając się za ręce w kierunku wskazanym przez mojego towarzysza. Dzień wyjątkowo pochmurny, co rzadko się zdarzało odkąd zamieszkałam w Londynie. W oddali rozpościerał się widok małej łąki. Przysiedliśmy na jej skrawku wpatrując się przed siebie. Wyciągnęłam ręce do góry i powolnym ruchem opadłam na miękkie, zielone podłoże. Patrzyłam na błękitne niebo spowite chmurami. Słońce skryło się za obłokami, nie mając zamiaru dziś już wyjść. Przed moimi oczami pojawiła się twarz, ta twarz, która powodowała uśmiech. Lekko przyciągnął mnie do siebie, usadawiając na jego kolanach. Zielony, błyszczący wzrok skierowany był prosto w moje pełne iskierek, niebieskie oczy. Objął mnie w pasie, obdarowując swoim nieziemskim uśmiechem. Wtuliłam się w niego, jak małe dziecko. Bliskość, obecność, poczucie jakie daje nam osoba, to uczucia, które mogłoby trwać wiecznie. Podniósł mój podbródek, tak że stykaliśmy się czołami. Powrócił do początkującej pozycji i zaczął swój monolog.
- Kiedy pierwszy raz cię spotkałem, nie miałem pojęcia, że tak zmienisz moje życie. Przez ostatnie dni starałem się, abyś nie zmieniła zdania, żebyś stąd nie wyjeżdżała, nie zostawiała mnie. Za bardzo bym tęsknił, to pewne. Do dziś pamiętam, każdy detal spędzonego z tobą czasu. Czas horroru w wesołym miasteczku, cholernie się cieszyłem, że to właśnie ty byłaś wtedy ze mną, nie ktoś inny. London Eye z nikim innym, jak tylko z tobą. Jak mi znikłaś, nie wiedziałem co bym zrobił gdyby coś ci się stało. Nasza wycieczka do leśnego domu, podziwianie gwiazd, Londynu. Powrót do Holmes Chapel, do dziś mam telefony, żebym znowu cie tam zabrał, bo tak polubiła cie moja mama. Zabłądzenie w lesie, ciężki dzień, z tobą. Wszystko to pamiętam, nie zapomnę. Z czasem coraz bardziej zacząłem się do ciebie przywiązywać. Myśl, że mógłbym cię nie widzieć przez resztę dni, wydawała się koszmarem. Z tobą przeżyłem, wiele wspaniałych dni, nocy. Poczucie, że jesteś obok mnie, jest niezastąpione. Każdy uścisk z tobą, spojrzenie, uśmiech, powoduje, że chce się żyć. Nigdy nie sądziłem, ze ktoś tak zawróci mi w głowie. Długo zastanawiałem się czy powiedzieć ci, czy nie, ale w głębi serca mam taką nadzieję, że może, choć trochę, czujesz coś do mnie. Bo przecież nie bez przyczyny moją tapetą jesteś ty. Gdy patrzę na telefon, na ekranie wyświetla się zdjęcie, twoje zdjęcie, z cudownym uśmiechem, pięknymi oczami, pełne radości. Gdy nie ma cię obok, parze na nie i wyobrażam sobie, że jesteś ze mną. Moje życie jest jak film, osiągnąłem sukces, z czego jestem bardzo szczęśliwy, ale główną rolę w tym filmie grasz ty, tego jestem najbardziej pewny. Starałem się, aby sprawić, żebyś poczuła coś do mnie. Pozostaje mi tylko pytanie czy udało mi się to ? – parzyłam na niego jak zaczarowana. Nie mogłam uwierzyć w to co mówi. Czy mogło być to prawdą ?
- Nie wiem co powiedzieć. Zaskoczyłeś mnie i to bardzo. Przyjechałam tu z celem poznania swoich idoli, a nie zakochaniu się w jednym z nich. – po tych słowach Harry spuścił głowę. – Nie dałeś mi dokończyć. – podniosłam ją lekko, patrząc mu w oczy. – Ale teraz wiem, że nie mogę powiedzieć, że tak się nie stało. – ujęłaś jego twarz w swój dłonie, uśmiechając się. Spojrzał na ciebie pełen nadziei, szczęścia, spełnienia. Dotarło, że nie tylko on pała tym uczuciem, uczuciem miłości. Harry jest cudownym człowiekiem, co potwierdzi mnóstwo osób. Czy warto brnąć w ten związek ? Czemu nie, nie mamy nic do stracenia.
- Nawet nie wiesz jaki jestem szczęśliwy. – powiedział przysuwając usta do twoich, łącząc je w pocałunku.
- Ja też, bardzo bardzo szczęśliwa. – szepnęłam wtulając się w niego.
Z nieba runęły pierwsze krople deszczu, a za nimi kolejne. Nie przeszkadzało nam to, mieliśmy siebie i to wystarczyło. Wstaliśmy przesiąknięci nie odrywając od siebie wzroku.
- Mam takie marzenie. – powiedział.
- Pocałunek w deszczu. – uśmiechnęłam się, co odwzajemnił jako trafna odpowiedz.
- Wyjątkowy pocałunek z wyjątkową osobą. – oznajmił obdarzając mnie cudownym pocałunkiem, który mógłby nie mieć końca. Ale nad czym tu się rozczulać, przed nami wiele pięknym chwil, spędzonych razem.

poniedziałek, 6 sierpnia 2012

15. ♥

W drodze do chłopaków humor nie odstępował nas ani na krok. Wygłupiałyśmy się, śmiałyśmy, gadałyśmy, śpiewałyśmy co tylko się dało, siostrzana głupawka. Świat obdarzył mnie cudownym stworzeniem, za który bardzo dziękuje. Pomimo, że często się kłócimy, nie zgadzamy ze sobą, to nigdy bym jej nie oddała, za bardzo ją kocham. Zrobiła dla mnie naprawdę wiele, zmieniła moje życie, za co jej dziękuje. Choć różnimy się od siebie, to jesteśmy bardzo podobne. W końcu dojechałyśmy do naszego celu. Przywitał nas, jak zawsze radosny Louis.
- Dłużej się nie dało ? – spytał ze swoją głupkowatą miną.
- Ciesz się, że w ogóle jesteśmy. – wtrąciła się Destiny ze swoim uroczym uśmiechem. Wiedziała, że chciałam się odgryźć. Udałam się za państwem Tomlinson do salonu, gdzie przesiadywała reszta. Zastałam tylko Harry`ego i Nialla rozwalonych na kanapie przed telewizorem. Wepchałam się pomiędzy nimi, co przyjęli entuzjastycznie. Jak zawsze jakaś komedia, nic nowego. Destiny zniknęła gdzieś z Lou co mnie nie zdziwiło, bo przecież to on nas zaprosił.
- Leżycie tutaj cały dzień ? – spytałam znudzona filmem.
- yhym. – wymruczał Harry ziewając. Zaśmiałam się, a ten momentalnie na mnie spojrzał.
- Czy ja cie śmieszę ? – popatrzył na mnie tak, że aż grzechem by było sie nie zaśmiać. Wybuchłam śmiechem, czego po chwili zaczęłam żałować. Rzucił się na mnie łaskocząc. Zaczęłam go kopać i bić, ale lekko, bo przecież gdybym go uszkodziła, ludzie by mnie zniszczyli. Wybawił mnie jęk blondyna, któremu przeszkadzała zabawa Harry`ego, ale ten tylko na niego spojrzał i dalej kontynuował. Chwycił swoimi rękami za moje nadgarstki, siadając na mnie z miną zwycięscy.
- Mała powtórka ? – spytał ze swym chytrym uśmieszkiem. Nie wiedziałam o co mu chodzi, ale jak zrobił ustami buziaka, wiedziałam, ze mówił o tym co było, jak wywiózł mnie kilkaset kilometrów za Londyn.
- Raz dostałeś na więcej nie licz. – wytknęłam mu język. Nie ruszyło go to.
- Ja zawsze dostaje to czego chcę. – powiedział wypinając dumnie klatę. Ponownie się zaśmiałam. Przycisnął mnie bardziej.
- Złaś ze mnie, jesteś ciężki. – jęknęłam, na co tym razem on się zaśmiał. – To nie jest śmieszne.
- Dla mnie jest, ty mi dasz to co ja chcę, a ja cie wypuszczę, proste. – oznajmił.
- Niall, no pomórz mi. – skierowałam się do blondyna.
- Na mnie nie liczcie. – odpowiedział i wyszedł z salonu.
I zostałam sama z tym oszołomem. Czemu on musi być taki uparty ?
- No to zostaliśmy sami. – wycedził z uśmiechem.
- Nie ciesz się tak, bo nic nie dostaniesz.
- Na pewno ? – i usiadł na mnie, zapierając mi dech w piersiach.
- Harry to boli ! złaś. – krzyknęłam i zaczęłam go kopać.
- No ale czemu nie chcesz mi dać buziaka ? – zrobił smutną minę.
- Bo dostałeś już jednego i tyle ci wystarczy. – powiedziałam stanowczo.
- Nic się nie stanie jak dostane więcej.
- Nie będę cię rozpieszczać. – zaśmiałam się.
- Bo pomyśle, że mnie nie lubisz. – oznajmił z podniesioną brwią.
- Ciebie się nie da nie lubić. – uśmiechnęłam się, zatapiając się w jego oczach. – A teraz złaś. – oznajmiłam wracając do rzeczywistości. Ku mojemu zdziwieniu posłuchał. Poluźnił uścisk, skąd mogłam przenieść się do pozycji siedzącej. Zrezygnowany opadł obok mnie. Zrobiło mi się go szkoda, więc postanowiłam dać mu buziaka, ale w policzek. Niestety nie przewidziałam, że sobie to wszystko zaplanował. Dotknęłam ustami jego ciepłego policzka, lekko się odsuwając. Obrócił się w moja stronę przyciągając do siebie i namiętnie całując. Zupełnie zbił mnie z tropu. W końcu ma swojego upragnionego całusa, ale to nie był zwykły buziak. Błądził ręką po moich plecach, drugą przytrzymując mój policzek, żebym się nie wyślizgnęłam. Niepotrzebnie, nie miałam takiego zamiaru. Bezkarnie przywłaszczał sobie moje usta.
- Ale to … - nie dał mi dokończyć przypierając jeszcze bardziej. Serce waliło mi jak opętane. Opętane jego dotykiem, głosem, ruchem, wszystkim co należało do niego. W końcu ten mały, niewinny buziaczek, przerodził się w bardzo namiętny.
- Czekaj. – powiedziałam uwalniając się.
- tak ? – spytał wpatrując się w moje oczy.
- Nie sądzisz, że nie powinniśmy ? – i ponownie zatopił się w moich ustach, ale tylko na chwilę.
- Czemu tak uważasz ? – zapytał leżąc obok mnie, delikatnie odgarniając włosy z mojej twarzy ze słodki uśmiechem. Miałam mu zaczynać wyjaśniać, ale nagle mnie oświeciło.
- Czekaj, czekaj, czekaj. Ty sobie to wszystko zaplanowałeś. W co ty ze mną pogrywasz ? – patrzyłam na niego oczekując wyjaśnień.
- Nie myślałem, że się domyślisz, ale skoro już mnie rozgryzłaś to chodź. – dał mi słodkiego całusa i pociągnął za rękę.
- Gdzie idziemy ? – spytałam, gdy wyszliśmy z domu.
- W ciche miejsce, gdzie będę mógł ci wszystko wyjaśnić . – odpowiedział mi z uśmiechem. Zdezorientowana szłam cicho obok niego, układając sobie w głowie wszystko w jedność.

sobota, 4 sierpnia 2012

14. ♥

Kolejne dni radosnego sierpnia przemijały bardzo szybko. Lato nieubłagalnie, aczkolwiek powoli dobiegało końca. Ale czym są wakacje bez przyjaciół ? Nudne, bez żadnych wspomnień i emocji. Ale na szczęście mi to nie grozi, mam ósemkę najcudowniejszych przyjaciół na świecie, czego chcieć więcej ? Każda chwila spędzona w ich towarzystwie była chwilą niezapomnianą. W końcu nadszedł ten dzień, dzień wyczekiwany przeze mnie od przyjazdu Destiny do Nowego Jorku, dzień pozostający na zawsze w pamięci, nie tylko mojej, ale także miliony dziewczyn. Dzień koncertu, na który tak ogromnie sie cieszyłam i nadal cieszę. Miał być to dla mnie dzień upragniony, dzień w którym zobaczę ich na żywo, ale szczęście dopisało mi wcześniej i dało poznać tę cudowną piątkę chłopaków już na początku mojego przyjazdu do Londynu. Jak zawsze rano obudziłam się dość wcześnie. Entuzjastycznie rozsunęłam zasłony i mrużyłam oczy z powodu ostrego, porannego słońca. Dźwięk wibracji telefonu i kolejny uśmiech. Szybko się ubrałam i zjadłam śniadanie. Przysiadłam na schodkach przed drzwiami rozkoszując się wakacyjnym porankiem, odczytując sms.
` Park za godzinę jak zawsze ? Josh Xx.
` Jasne ;)
Rozumiemy się bezproblemowo, z nikim nie rozmawia mi się tak dobrze jak z nim, no może jeszcze z Harrym. Nie tracąc czasu postanowiłam udać się do parku i poczekać. Rozsiadłam się na ławce wpatrując w słońce i rozmyślając. Było to nasze ulubione miejsce, w którym spotykamy się prawie codziennie odkąd się poznaliśmy. Powieki pokryła ciepła ręka, a przed oczami pojawił się cień, zakrywając przy tym widok słońca. Przeskoczył nad oparciem ławki i już był obok mnie. Biło od niego zajebistością. Przywitaliśmy się czułym buziakiem w policzek. Objęłam kolana podnosząc je na ławkę, wtulając się w chłopaka. Siedzieliśmy tak dość długo,  bez rozmów, niepotrzebnych słów.
- Może pojedziesz ze mną na próbę ? – zapytał w ten swój specyficzno-słodki sposób, idąc w kierunku mieszkania.
- Dziś nie, ale innym razem z chęcią. – odrzekłam przytulając go. Staliśmy chwilę przed moim domem, mówiąc o różnych rzeczach, którym gdyby się przyjrzeć głębiej, nie miały większego sensu.
- No nareszcie jesteś. To jedziemy czy nie ? – dobiegł cię głos Destiny wychodzącej z domu.
- Ciebie też miło widać. – odpowiedziałam z uśmiechem.
- Chodź szybko. Czekam w aucie. – oznajmiła siostra kierując się w stronę samochodu machając w naszą stronę.
- Ja idę, to do zobaczenia jutro ? – spytałam podnosząc brew do góry i mrużąc oczy.
- Jasne. – pożegnaliśmy się i ruszyłam pędem w stronę auta siostry.

- Nie mogę się doczekać koncertu. – pisnęłam radośnie na widok plakatów 1D.
- Trudno uwierzyć, że to już za dwa dni. – westchnęła Destiny.
- Tak, trudno by mi było się rozstać z wami.
- Na szczęście nie musisz. – powiedziała z uśmiechem.
Udałyśmy się w stronę galerii, na zakupy. Wchodziłyśmy do każdego sklepu. Po długich oczekiwaniach znalazłyśmy coś dla siebie. Rozsiadłyśmy się w kawiarni, trzymając w rękach filiżanki gorącej kawy.
- No i jak tam z tym twoim romeo ? – spytała patrząc na mnie, popijając gorący napój.
- Czasami cię nie rozumiem, i dziś jest ten moment. – oznajmiłam.
- Co tu jest niezrozumiałe ?
- Po pierwsze to nie jest mój romeo, po drugie jest moim przyjacielem i po trzecie nic więcej. – powiedziałam stanowczo.
- Oj no przestań, ten sam stereotyp, to tylko przyjaciel. Mi tego nie wciśniesz. Chodzenie do parku prawie codziennie to jest coś więcej.  – jęknęła Destiny.
- Musisz być taka dociekliwa ? – spytałam śmiejąc się w kierunku siostry.
- Ja tylko stwierdzam fakt. – powiedziała biorąc kolejny łyk. - Więc ?
Nie odezwałam się, sama nie wiedziałam czy jest coś więcej. Na myśl o nim uśmiechnęłam się i lekko zarumieniłam. Czujne oko Destiny zauważy każdy detal.
- Wiedziałam. Powiedz mu. – oznajmiła.
- Łatwo ci mówić. – powiedziałam lekko wzdychając.
- Oj nie przejmuj się, prędzej czy później wszystko się wyjaśni.
- Może masz rację. – uśmiechnęłam się dopijając kawę. Dźwięk sms i uśmiech Destiny. Patrzyłam na nią chwilę. Urocza, ciemnowłosa szatynka, o bardzo ładnej urodzie, wpatrzona w wyświetlacz telefonu.
- Osz ty. – lekko się uśmiechnęłam. Spojrzała na mnie zdezorientowana.
- Co się stało ? – spytała, dalej wpatrując się w ekran.
- To ty mi mówisz, że coś wisi nade mną, a sama romansujesz. – wiedziałam, rozgryzłam ją.
- Wcale nie. – zaczęła protestować.
- Tak to pokarz powód twego uśmiechu. Założę się, że musiał nieźle zakręcić ci w głowie. – powiedziałam z chytrym uśmieszkiem.
- Może trochę. – roześmiałyśmy się.
- No ale teraz powaga. Kto to ? – spytałam.
- Znasz go.
- No tak, czemu wcześniej się nie zorientowałam. Te uśmieszki, ściskania, trzymanie za rączkę, jak się rumienisz gdy na ciebie patrzy. – chwilę myślałam, aż w końcu znalazłam właściwą osobę.
- No dobra już przestań. – odpowiedziała lekko speszona.
- I pewnie mu nie powiedziałaś nic ? – spojrzałam na nią. – wiedziałam, no pięknie, jesteśmy w podobnej sytuacji. – uśmiechnęłam się.
- Zbierajmy się już. Lou napisał, ze możemy wpadać, więc ? – uniosła lekko głos.
- Jak twój Louis pisze, to nie można odmówić.
- Spadaj, o nie jest mój. – zrobiła swoja oburzoną minę.
- Jeszcze. – zaśmiałyśmy się i ruszyłyśmy w stronę samochodu.

wtorek, 31 lipca 2012

13. ♥

W drodze do rodzinnego miasta Harry`ego cały czas rozmawialiśmy. Dowiedziałam się różnych ciekawych jak i zabawnych rzeczy. Podjechaliśmy pod piękny, biały dom.
- Jesteśmy. – powiedział Harry otwierając mi drzwi od samochodu. Wysiadając uśmiechnęłam się. Chwycił mnie za rękę i razem szliśmy w kierunku drzwi. Rozległ się dzwonek. Po chwili pojawiła się kobieta. Wysoka, szczupła, ładna brunetka. Weszliśmy do środka. Zaczęli się przytulać.
- Tak za tobą tęskniła. – powiedziała mama do Harry`ego, gdy skończyli swój uścisk.
- A ty musisz być Sami. – zwróciła się do mnie przytulając.
- Bardzo miło mi panią poznać. – odpowiedziała z uśmiechem.
- Mi ciebie też, ale mów mi Ann. – oznajmiła radośnie. – Chodźcie do kuchni, na pewno jesteście głodni.
Szłam powoli rozglądając się. Usiedliśmy przy stole, a Ann dała nam smakowicie wyglądający obiad.
- Dziękuje. – odrzekłam po dostaniu posiłku.
- Tak bardzo się cieszę, że do mnie wstąpiliście. – powiedziała z uśmiechem mama Harry`ego.
- Też się cieszę, a znalazłaś cos dla Sami ? – spytał Harry.
- Tak tak, znalazłam, jak zjecie to są w twoim pokoju. - odpowiedziała w stronę syna. – A skąd wracacie ?  Bo od ciebie przez telefon to dużo się nie dowiedziałam.
- Pamiętasz, jak byłem mały zabrałaś mnie raz do tego domku na moje jedenaste urodziny.
- Oczywiście, że pamiętam. A chciało wam się tak daleko jechać ? – spytała popijając łyk kawy.
- Miałem dużo powodów aby tam przyjechać, a najważniejszy z nich już spełniłem. – spojrzał na ciebie, po czym się uśmiechnął.
- Cieszę się, że nareszcie kogoś przyprowadziłeś. Przeważnie przyjeżdża sam. – ostatnie zdanie skierowała do mnie.
Tak jak mówił Harry, zaczęły się pytania. Jego mama jest bardzo miła i sympatyczna. Może dużo pyta, ale świadczy to o tym, że martwi się o najbliższe jej osoby. Pomogłam pozmywać i udałam się za Harrym.
- Przepraszam za nią, ale zawsze jak ktoś ze mną przychodził to masa pytań. – oznajmił otwierając drzwi.
- Nie masz za co przepraszać,  twoja mama jest naprawdę bardzo miła. – odrzekłam wchodząc za nim.
- Tu są twoje rzeczy, a tu jest łazienka, a ja idę do drugiej. – wskazał na ubrania leżące na łóżku i białe drzwi. Odwdzięczyłam mu się uśmiechem i już go nie było.
Wzięłam kąpiel, nie za długą, nie za krótką, w sam raz. Ubrałam się w dane mi rzeczy. Pasowały. Wyszłam z łazienki i nie było nikogo w pokoju. Usiadłam na brzegu łóżka i podziwiałam kolejne zdjęcia, to na ścianie, to na półkach.
- Zbieramy się. – powiedział Harry wparowując do pokoju.
- Spieszy ci się ? – spytałam ciekawa.
- Trochę. – odrzekł i chwycił za rękę. Zwlekłam się na dół i wraz z Harrym pożegnaliśmy się.
- Musicie mnie jeszcze kiedyś odwiedzić. – powiedziała mama Harr`ego kończąc pożegnalny uścisk.
- Na pewno. - odrzekł z uśmiechem. I już na nie było.
- Myślałam, ze spędzisz tam więcej czasu. – oznajmiłam już w samochodzie.
- Chciałem, ale dzwonili i mamy być tam natychmiastowo. – odpowiedział poważnie.
- Przecież to kilka długich godzin. – odrzekłam zdziwiona.
- Pojedziemy skrótami.
- Skrótami ? Wiesz gdzie jedziesz ? – wpatrywałam się w niego ze zdziwieniem.
- Zaufaj mi. – oznajmił z uśmiechem. Wyjechaliśmy z miasta. Przed nami rozpostarł się widok długich, ciemnozielonych lasów. Trochę jak z jakiegoś horroru. Wjechaliśmy w głąb lasu. Rozległ się dźwięk telefonu.
- Odbierz. – skierował się do mnie, po czym wyjęłam telefon z jego kieszeni.

- Halo. – odparłam spokojnie.
- Sami ? – usłyszałam głos Louisa.
- Yhym. – wymruczałam.
- Powiedz Harry`emu , że odwołali spotkanie, więc nie musicie się śpieszyć. – powiedział radośnie.
- Dobrze. – westchnęłam. Nie mógł zadzwonić wcześniej ? Teraz będziemy błądzić po jakimś ciemnym lesie. – pomyślałam i rozłączyłam się odkładając telefon na swoje miejsce.

- I kto to ? – spytał.
- Louis. – powiedziałam bez emocji.
- I co chciał ?
- Że odwołali to spotkanie, na które tak pędziłeś. – uniosłam lekko głos.
- Ne mógł wcześniej, za nim tu wjechałem. – westchnął i zaczął się rozglądać na okolice.
- Harry, gdzie my jesteśmy ? – spytałam po chwili ciszy.
- Nie wiem. – odparł.
- Jak to nie wiesz. – zdenerwowałam się
- Zabłądziliśmy. – oznajmił smutno.
- Boję się. – wypowiedziałam te słowa, patrząc na otaczające nas, ponure miejsce.
- Jestem przy tobie. – powiedział chwytając mnie za rękę.
Zatrzymał samochód i wysiedliśmy aby się rozejrzeć. Jak na popołudnie, w tym miejscu było dość ciemno. Wysokie i smukłe drzewa wzbijały się wzwyż przysłaniając promienie słońca.
- Co teraz robimy ? Jak się stąd wydostać ? – powiedziałam lekko się w niego wtulając.
- Coś wymyślimy. Pójdę się rozejrzeć, a ty zostań.
- Na pewno ? – spytałam z nadzieją, że jednak znajdzie inne wyjście.
- Tak, zaraz wracam. – powiedział oddalając się.
To jego „ zaraz wracam ” dłużyło się w nieskończoność. Wyjęłam telefon, brak zasięgu. Jak zwykle.
- Czyli powtórka z rozrywki. – powiedziałam sarkastycznie i wyszłam się rozglądnąć. Szłam przed siebie, coraz dalej i dalej, powoli oddalając się od samochodu. Cały czas nic. Odwróciłam się, pustka. Postanowiłam wrócić. Minęła już godzina odkąd go nie ma. Szłam i szłam, ale nigdzie nie było zarysu auta.
- No przecież musi tu gdzieś być ! – krzyknęłam zdenerwowana. – Cholera ! Gdzie ja jestem ? – chwyciłam się za głowę. Mijały minuty, a ja nadal błądziłam. Nagle dostrzegłam Harry`ego. Siedział na łące, pełnej gałęzi, gliny, porośniętej mchami.
- Na szczęście. – powiedziałam cicho i ruszyłam w jego stronę. Na dźwięk łamiących się gałązek, odwrócił się.
- Miałaś zaczekać. – wykrztusił w moją stronę.
- Czekałam, ale jak widzę nawet nie miałeś zamiaru wrócić.
Nic nie odpowiedział. Usiadłam obok niego. Wpatrzony był w jeden cel, przed siebie.
- Wyciągnę nas stąd, obiecuje. – oznajmił mocno mnie przytulając.
Wyciągnęłam telefon i spojrzałam na tapetę. Uśmiech sam się pojawił. Było to dzisiejsze, poranne zdjęcie z Harrym. Zaczęłam oglądać pozostałe zdjęcia dla poprawy chumoru.
- Wracajmy. – zakomunikował wstając i podając mi rękę. Wstałam i udałam się za Harrym. Doszliśmy do samochodu. Wsiedliśmy i ruszyliśmy. Jechaliśmy tą samą drogą, którą tu trafiliśmy. Po przejechaniu dobrych, kilku kilometrów, widać było szosę i nadjeżdżające auta. Odetchnęłam z ulgą. Spotkałam się z uśmiechem Harry`ego i ruszyliśmy do domu.

sobota, 28 lipca 2012

12. ♥

Nie zauważyłam kiedy pogrążyłam się w lekkim śnie. Ocknęłam się pod wpływem zapachu. Nie zauważalna weszłam do łazienki. Ogarnęłam trochę włosy i twarz, i udałam się do kuchni. Wchodząc pan Styles zawodowo podrzucał sobie naleśniki. Oparłam się o framugę drzwi i podziwiałam kucharza w akcji. Po kilku minutach spostrzegł się, ze jest obserwowany.
- Głodna ? – spytał z uroczym uśmiechem.
- Bardzo. – podał mi talerz pełen smakowitych naleśników i pociągnął za rękę w stronę stolika. Delektowaliśmy się.
- Nie wiedziałam, że robisz takie dobre. – powiedziałam oblizując wargi z nadzienia.
- Jeszcze sporo o mnie nie wiesz. – uśmiechnął się i wziął kolejnego gryza.
- Mamy jeszcze tyle drogi przed sobą. Chętnie posłucham. – odpowiedziałam. – A ja nadal chodzę w twoich ciuchach. Raczej ci ich nie oddam, zachowam na pamiątkę. – zaciesz.
- Tylko o nie dbaj, masz moja ulubioną koszulę. – oznajmił z buzią pełną naleśnika.
- To trzeba było ją zachować.
- Tobie bardziej pasuje. – powiedział z uśmiechem, a ja się lekko zarumieniłam.
- A tak w ogóle, to skąd miałeś klucze do tego domku ? – spytałam po chwili ciszy.
- Od znajomego.
- I tak po prostu ci dał ? – nie dawałam za wygraną.
- Żyjemy w zgodzie. – powiedział ze śmiechem. Po skończeniu pysznego posiłku pozmywaliśmy.
- A kiedy jedziemy ? – spytałam wycierając ręce.
- Tak szybko chcesz stąd uciec ? – i słodki uśmiech.
- Nie, bardzo mi się tu podoba tylko raczej nie można chodzić w tych samych ubraniach. – chwyciłam lekko końcówki koszulki.
- Możemy jechać do mojego domu w Holmes Chapel, moja mama się ucieszy. Dwie godziny drogi, tam na pewno coś dla ciebie będzie.
- A nie możemy jechać do Londynu ? – zadałam kolejne pytanie.
- Do mnie jest szybciej. – ponownie się uśmiechnął.
- Ale nie będę wam robić kłopotu ? – spytałam lekko zmieszana.
- Kłopot zrobisz jak nie pojedziesz. – i postanowione.
Uprzątnęliśmy trochę, wychodząc nie można było pominąć widoku.
 - Zabiorę cię tu jeszcze. – szepnął mi do ucha.
- Cieszę się. A i jeszcze mi wisisz dalszą część zwiedzania Londynu.
- Pamiętam. A teraz chodź. – chwycił mnie za rękę.
- A twoja mama wie, że przyjedziemy ?
- Tak dzwoniłem do niej. Pierwsze co zrobi to ci będzie zadawać pytania, to normalne, więc się strzeż.
- Zapamiętam sobie. – uśmiechnęłam się i spojrzałam ostatni raz w stronę cudownego miejsca. Wsiedliśmy do auta i ruszyliśmy w drogę.

~ Destiny ~

Po rozmowie z Sami, postanowiłam, że pora obudzić resztę. Na pierwszy ogień poszedł oczywiście Lou, ale nie było to najłatwiejsze. Leżał rozwalony na łóżku, aż żal było mi go budzić. No ale to koniec jego błogiego snu. Usiadłam obok niego i chciałam krzyknąć mu do ucha. Nachyliłam się i krzyknęłam. Wystraszony Louis poskoczył i spadł, a co w tym śmiesznego, że razem ze mną. Zaspany patrzył na mnie przymrużonymi oczami. Delikatnie przejechał ręką po moim policzku. Aż przeszły mnie ciarki.
- Koniec spania. – ze śmiechem wypowiedziałam te słowa dając Louisowi buziaka w policzek i wchodząc do łazienki. Gdy wszyłam ujrzałam jak Lou śpi, na łóżku. – No do niego nic nie dociera – pomyślałam. Podeszłam ponownie, ale tym razem nie spał. Jednym, zgrabnym ruchem przeciągnął mnie przez siebie. Był tak cholernie blisko. Czułam jego oddech, bicie serca. Przytulił mnie do siebie, przykrył kołdrą i wróciliśmy do punktu wyjścia. Chciałam się jakoś wydostać, ale zapewne wiedział, że będę chciała i trzymał mnie nadal w uścisku. W końcu odpuściłam. Sami mam z głowy, bo się buja z Harrym. Reszta pewnie śpi. Odkręciłam się na obok, tak że byłam przodem do jego twarzy. Był taki słodki jak spał. Niekiedy wydawał ciche pomrukiwania. Mogłabym patrzeć na niego cały czas. Ale co się ze mną dzieje ? Czemu on mi tak zawrócił w głowie ? Przecież to tylko zwykły chłopak, z cudownymi oczami, powalającym uśmiechem, świetnym stylem i nienagannymi włosami. Taki zwykły, a potrafi zamienić każdą moją zwykłą myśl, w myśl o nim. Gapiłam się na niego jak na obrazek. Zaczął powoli się budzić. Lekko zamrugał powiekami, a ja już dostawałam szału.
- Co mi się tak przyglądasz ? – zapytał ze słodkim uśmiechem i zaspanym jeszcze głosem.
- A nie mogę ? – zamrugałam.
- Możesz, Ty zawsze możesz. – po czym jego ręką powędrowała na moje plecy i zwiększyła uścisk, wtulając mnie w siebie.
- Mam do ciebie taką małą, drobną prośbę. – oznajmiłam słodko.
- myhym ? – wymruczał.
- Mógł byś mnie wypuścić ? – spytałam wpatrując się w jego nieziemskie oczy.
- Nie. – odpowiedział, tak uroczo, jak tylko on potrafi.
- Ej no ale czemu ? – powiedziałam lekko oburzona.
- Bo dobrze mi się z Toba śpi. – oznajmił z uśmiechem zamykając oczy, widać że był bardzo senny.
- Ale jest już późno, po za tym muszę obudzić resztę, bo zapewne śpią, jechać do domu, ogarnąć się, zadzwonić do Sami, bo pojechała gdzieś z Harrym, wszystko na mojej głowie. – zaczęłam nawijać.
- Też cię kocham, a teraz śpijmy. – dorzucił.
Uśmiechnęłam się na te słowa. Poddałam się jakimkolwiek próbą wydostania się i przymknęłam oczy wtulając się w bruneta. Dzisiejszy dzień zapowiadał się bardzo ciekawie, na spaniu. No cóż, przynajmniej się wyśpię.